EXPO Blad Steen Mens

In de expo BLAD.STEEN.MENS vinden Caroline Coolen, Greet Van Autgaerden en
Lieve Kauwenberghs elkaar in hun gedeelde band met het rurale landschap.
De expo is een gezamenlijke reactie op de ervaring van een onder druk staande
omgeving. Maar het is ook een samen-denken, verrijkt door een eigenheid aan
benaderingen in het aanzien van de relatie tussen mens en landschap.

Lieve Kauwenberghs (1974) werkt en woont in Thisnes. Mede vanuit haar verleden als
landschapsarchitect onderzoekt ze het holistische, relationele en dynamische karakter van het
landschap. Het landschap daagt elke opdeling uit doordat het net zijn bestaansreden vindt in zijn
onderlinge verbindingen. Het schilderproces van Kauwenberghs werkt als een nooit zuiver te
beantwoorden zoektocht naar wat het landschap en zijn natuurlijke elementen vandaag nog kan
doen samenhangen. Haar werken rond plantengemeenschappen in deze expo zijn een rouw om,
maar ook een viering voor datgene we verliezen wanneer bestaande cohesies rondom ons
verbrokkelen in het licht van aanhoudende milieu- en maatschappelijke crises.

Greet Van Autgaerden (1974) woont en werkt in Mechelen.
Haar werk reflecteert de wijze waarop we nu, vandaag in het landschap staan.
Gedachten hieromtrent worden getoetst in installaties in de openbare ruimte en voeden
het beeldend werk, schilderijen en tekeningen. Vanuit uiteenlopende invalshoeken—
territorialiteit, oriëntatie, geologie, plantenecologie en klimaat—bevraagt ze zowel de
conceptuele als de picturale constructie van het ‘geschilderde landschap’.
Deze onderzoekslijnen worden uitgewerkt in afzonderlijke reeksen die elk een specifieke
benadering van het landschap articuleren. Ze beweegt zich tussen het singuliere
beeld—een schilderij is tenslotte één afgebakend geheel— en de complexe,
gelaagde manier waarop wij als kijkers waarnemen, herinneren, verbeelden en
willen communiceren. Dat spanningsveld stuurt haar voortdurende omzwervingen
in het uitgestrekte landschap van de schilderkunst.

Caroline Coolen (1975), woont en werkt in Sint-Truiden.
Als hedendaagse jager-verzamelaar transformeert ze fragmenten uit liminale
zones— grensgebieden tussen verleden en heden, waar natuur en menselijke
activiteit elkaar ontmoeten—tot sculpturale en grafische werken.
Haar recente focus op afval en de ontologie daarvan (wat het betekent om afval te zijn)
daagt dominante waardensystemen uit: waar de consumptiemaatschappij afval als iets
af te stoten ziet, herdefinieert zij het als drager van verhalen, geschiedenis en een andere
schoonheid. Haar praktijk is doordrenkt van een diepe bezorgdheid om onze natuurlijke
leefomgeving: ze onderzoekt hoe kunst kan fungeren als spiegel en kritisch instrument
in tijden van ecologische crisis.